Ταξιτζής της Κόρδοβα περιγράφει όσα έζησε την ημέρα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος: «Η πιο δύσκολη διαδρομή της ζωής μου»
Το ξημέρωμα της 18ης προς την 19η Ιανουαρίου 2026 θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη των κατοίκων του Άνταμουθ. Ο εκτροχιασμός και η σύγκρουση μεταξύ δύο τρένων στη γραμμή Ανδαλουσία – Μαδρίτη άφησε πίσω του μια τραγωδία ιστορικών διαστάσεων: πάνω από 40 νεκρούς, περισσότερους από 120 τραυματίες και δεκάδες οικογένειες κατεστραμμένες. Μέσα στο χάος και την αγωνία, η μικρή κοινότητα της Κόρδοβα αντέδρασε όπως μόνο οι άνθρωποι ξέρουν να κάνουν: με αλληλεγγύη, αφοσίωση και ένα δίκτυο αυθόρμητης βοήθειας.
Ένας από αυτούς και ο Ραούλ Μοντέρο, ταξιτζής και κάτοικος της περιοχής, ο οποίος βοήθησε στη μεταφορά τραυματιών και συγγενών τους. Η μαρτυρία του, που καταγράφηκε στην τηλεοπτική εκπομπή La Tarde de COPE, συνοψίζει τη σκληρότητα εκείνων των ωρών.
Ειδοποιήσεις, τηλεφωνήματα και μια νύχτα χωρίς ύπνο
«Το έμαθα από έναν συνάδελφο. Άρχισαν να έρχονται μηνύματα, μου τηλεφωνούσαν… η κατάσταση ήταν χαοτική», αφηγείται ο Ραούλ. Σε λίγα λεπτά, αυτός, η γυναίκα του, επίσης οδηγός ταξί, και ένας ακόμη συνάδελφος έβαλαν μπροστά τα αυτοκίνητά τους. Από το Δημαρχείο τους ζήτησαν επείγουσα βοήθεια για να μεταφέρουν ανθρώπους στο δημοτικό γυμναστήριο, που είχε μετατραπεί σε σταθμό πρώτων βοηθειών.
Κι αυτή ήταν μόνο η αρχή. Σύντομα άρχισαν να χτυπάνε και τα τηλέφωνα των ιδιωτών. Οικογένειες που έπρεπε να μεταφερθούν σε νοσοκομεία, τραυματίες που έπρεπε να μεταφερθούν σε άλλα κέντρα. «Έπρεπε να κάνουμε πολλές διαδρομές προς την Ουέλβα και το Μόντε», λέει. Από τότε, δεν έχει σταματήσει σχεδόν καθόλου. «Δεν έχουμε ξεκουραστεί. Είμαστε ακόμα σε δράση».
Τέσσερις τραυματίες και ένα ταξίδι στη σιωπή
Η πιο δύσκολη στιγμή για τον Ραούλ ήταν όταν χρειάστηκε να μεταφέρει τέσσερις τραυματίες στο νοσοκομείο της Ουέλβα. Μια διαδρομή που ο ίδιος περιγράφει ως «ατελείωτη»: «Μετέφερα τέσσερα άτομα που ήταν συγκλονισμένα. Δεν είχαν διάθεση να μιλήσουν, το ραδιόφωνο ήταν σβηστό, το ηθικό τους ήταν στο ναδίρ. Ήταν μια συγκλονιστική σιωπή», θυμάται. Κανείς δεν έλεγε κουβέντα. Ακουγόταν μόνο ο ήχος του κινητήρα. «Ήταν μια περίεργη, πολύ δύσκολη εμπειρία. Δεν είχα ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο».
«Ο κόσμος κινητοποιήθηκε από το πρώτο λεπτό»
Ο Ραούλ υπογραμμίζει την υποδειγματική αντίδραση των κατοίκων του Άνταμουθ. «Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος έσπευσε αμέσως να βοηθήσει. Είναι εντυπωσιακό. Από την πρώτη στιγμή, όλοι έδειξαν την υποστήριξή τους», δήλωσε συγκινημένος. Κάποιοι πρόσφεραν φαγητό, κουβέρτες ή κατάλυμα στους διασωθέτες, ενώ οδηγοί ταξί, όπως κι ίδιος, αλλά και ιδιώτες, εργάστηκαν ασταμάτητα για να μεταφέρουν τους τραυματίες και τους συγγενείς τους.
Η ιστορία του Ραούλ φωτίζει τον σιωπηλό αλλά ουσιαστικό ρόλο που διαδραματίζουν οι οδηγοί σε ακραίες καταστάσεις: είναι οι πρώτοι που φτάνουν, οι τελευταίοι που φεύγουν και είναι πάντα διαθέσιμοι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
