Μαδρίτη: Η Συνεταιριστική Εταιρεία Ταξί διεκδικεί 1,8 εκατ. ευρώ για τον παράνομο φόρο υδρογονανθράκων με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο
Τα ταξί είναι απόλυτα εξαρτημένα από την αντλία καυσίμων. Κι όταν ένας φόρος εισπράττεται παράνομα για χρόνια, ο λογαριασμός εμφανίζεται ξαφνικά. Αυτό ακριβώς θέτει επί τάπητος η Συνεταιριστική Εταιρεία Ταξί της Μαδρίτης: μια αξίωση εκατομμυρίων για μια περιφερειακή επιβάρυνση επί των καυσίμων που, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη, δεν έπρεπε ποτέ να εφαρμοστεί.
Στις 25 Φεβρουαρίου, σε μια έκτακτη συνέλευση, τα μέλη της Συνεταιριστικής Εταιρείας Ταξί της Μαδρίτης ενέκριναν ομόφωνα να προχωρήσουν: θα διεκδικήσουν ενώπιον του Διοικητικού Τμήματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα χρήματα από το περιφερειακό τμήμα του ειδικού φόρου επί των υδρογονανθράκων. Το εκτιμώμενο ποσό ανέρχεται στο εντυπωσιακό νούμερο των 1,8 εκατομμυρίων ευρώ.
Πριν προσφύγει στη Δικαιοσύνη, η Συνεταιριστική Εταιρεία προσπάθησε να ακολουθήσει τη διοικητική οδό. Πέρυσι έστειλε επιστολή στο Υπουργικό Συμβούλιο. Πέρασαν περισσότεροι από έξι μήνες. Και το αποτέλεσμα ήταν το κλασικό: διοικητική σιωπή. Έτσι, αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν την αξίωση για περιουσιακή ευθύνη του νομοθετικού κράτους, μια φόρμουλα που έχει σχεδιαστεί για περιπτώσεις όπου η ζημία προέρχεται από έναν κανόνα που αντιβαίνει στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, όπως υπενθύμισε ο πρόεδρος της Συνεταιριστικής, Λεονάρντο Μοβίγια, η αγωγή για την περιουσιακή ευθύνη του νομοθετικού κράτους έχει προθεσμία: γενικά, ένα έτος από τη δημοσίευση της ευρωπαϊκής ή εθνικής απόφασης που κηρύσσει την ασυμβατότητα.
Η περίοδος για τη διεκδικούμενη αποζημίωση είναι πολύ συγκεκριμένη: 2013 έως 2018. Το 2013, ο παλαιός «υγειονομικός φόρος» ενσωματώθηκε στον ειδικό φόρο επί των υδρογονανθράκων, δημιουργώντας έναν αυτόνομο συντελεστή, που ρυθμίζεται στο άρθρο 50 του νόμου 38/1992, ο οποίος εξουσιοδοτούσε τις αυτόνομες κοινότητες να προσθέσουν ένα επιπρόσθετο τέλος στον κρατικό συντελεστή.
Ο νόμος προέβλεπε ότι κάθε αυτόνομη κοινότητα μπορούσε να επιβάλλει επιπλέον φόρο στη βενζίνη και το πετρέλαιο. Έτσι, ένα λίτρο καυσίμου μπορούσε να κοστίζει περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα με το πού καταναλωνόταν. Και αυτό, από τη σκοπιά των Βρυξελλών, δεν ήταν μια απλή λεπτομέρεια. Ήταν το πρόβλημα.
Όποιος δραστηριοποιείται στον τομέα των μεταφορών, μπορεί να φανταστεί την κατάσταση: δύο επαγγελματίες με την ίδια ετήσια κατανάλωση, την ίδια δραστηριότητα, έχουν διαφορετική φορολογική μεταχείριση μόνο και μόνο επειδή ανεφοδιάζονται σε διαφορετική περιοχή.
Η Οδηγία 2003/96 της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθορίζει ένα κοινό πλαίσιο για τη φορολόγηση των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας. Επιτρέπει μεν διαφοροποιημένους συντελεστές, αλλά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (ανάλογα με τη χρήση, την ποιότητα του προϊόντος, τον τύπο του καταναλωτή κ.λπ.). Δεν προβλέπει όμως εδαφικές διαφορές εντός του ίδιου κράτους για το ίδιο προϊόν και την ίδια χρήση.
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην απόφασή του της 30ής Μαΐου 2024 (υπόθεση C‑732/22), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 50 του ισπανικού νόμου παραβίαζε το άρθρο 5 της εν λόγω οδηγίας, διότι εξουσιοδοτούσε τις κοινότητες να καθορίζουν διαφορετικούς συντελεστές «για το ίδιο προϊόν και την ίδια χρήση, με μοναδικό κριτήριο την περιοχή στην οποία καταναλώνεται».
Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι για τη διεκδίκηση του παράνομα επιβληθέντος φόρου, ανάλογα με την περίπτωση και τις προθεσμίες. Ο ένας είναι ο «κλασικός» (διόρθωση και αίτηση επιστροφής) και ο δεύτερος εφαρμόζεται όταν ο πρώτος δεν είναι πλέον δυνατός λόγω παραγραφής.
Ο φόρος έπαψε να επιβάλλεται το 2018 και η παραγραφή του αδικήματος ίσχυε για ένα έτος. Γι’ αυτό τον λόγο, ο συνεταιρισμός αποφάσισε να κάνει τα πρώτα βήματα, τα διοικητικά, το 2025, προλαβαίνοντας επίσης τις αξιώσεις άλλων φορέων, καθώς, όπως επισήμανε ο πρόεδρος, «οι πρώτοι που θα υποβάλουν αξιώσεις θα είναι και οι πρώτοι που θα πληρωθούν».
