Ιράν: Φόβος, καταστροφή και αγώνας για επιβίωση εν μέσω πολέμου η καθημερινότητα των οδηγών ταξί της Τεχεράνης
Στην Τεχεράνη, οι οδηγοί ταξί έχουν γίνει άμεσοι μάρτυρες του ανθρώπινου κόστους της επίθεσης που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον της χώρας, που πλήττει τον άμαχο πληθυσμό, βασικές υποδομές και έχει βυθίσει χιλιάδες εργαζόμενους σε μια καθημερινότητα που χαρακτηρίζεται από φόβο, επισφάλεια και αβεβαιότητα.
Μακριά από τον επίσημη ρητορική των «επιλεγμένων στόχων», αυτό που περιγράφουν οι Ιρανοί οδηγοί είναι μια πληγωμένη πόλη: γκρεμισμένες γειτονιές, τρομοκρατημένες οικογένειες, άδειοι δρόμοι και μια αστική οικονομία στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Για όσους βιοπορίζονται ως οδηγοί ταξί, ο πόλεμος δεν μετριέται με δηλώσεις, αλλά με μέρες χωρίς εισόδημα, πελάτες που φοβούνται και δρόμους όπου κυριαρχούν οι έλεγχοι, οι σειρήνες και η καταστροφή.
Οι μεταφορές έχουν γίνει μια επικίνδυνη δραστηριότητα σε μια πόλη όπου οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις δεν γίνονται μόνο σε στρατιωτικούς στόχους. Ενώ η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ δικαιολογούν τις επιθέσεις στο όνομα της ασφάλειας, τον αντίκτυπό τους τον υφίστανται κυρίως πολίτες, εργαζόμενοι, οικογένειες και ολόκληρες γειτονιές που έχουν παγιδευτεί σε έναν πόλεμο που δεν έχουν επιλέξει.
Πολλοί οδηγοί αναφέρουν ότι υπάρχουν μέρες που ο ήχος των εκρήξεων και των σειρήνων συνοδεύει κάθε διαδρομή τους. Το ταξί, εξηγούν, έχει πάψει να είναι ένα καθημερινό μέσο μεταφοράς και έχει μετατραπεί σε όχημα επιβίωσης.
Οι επιθέσεις άδειασαν τους δρόμους. Ο φόβος για νέες βομβιστικές επιχειρήσεις, ο αποκλεισμός αστικών περιοχών και η μερική κατάρρευση της κινητικότητας έχουν μειώσει δραστικά τον αριθμό των επιβατών. Για χιλιάδες οδηγούς ταξί αυτό μεταφράζεται σε μια σκληρή πραγματικότητα: περισσότερες ώρες εργασίας για λιγότερα χρήματα, εν μέσω μιας κρίσης που επιδεινώνεται από τον πληθωρισμό και την αύξηση του κόστους διαβίωσης.
Η πτώση των εισοδημάτων ήταν άμεση. Πολλοί οδηγοί περνούν ώρες κυκλοφορώντας χωρίς πελάτες, ενώ άλλοι επιλέγουν να μην πλησιάζουν περιοχές που θεωρούνται επικίνδυνες, από φόβο μήπως παγιδευτούν σε μια επίθεση ή σε στρατιωτικό αποκλεισμό. Το αποτέλεσμα είναι μια πόλη όπου η μετακίνηση είναι πλέον πιο δύσκολη, ακριβότερη και πιο επικίνδυνη.
Για πολλούς Ιρανούς, η αφήγηση των «χειρουργικών βομβαρδισμών» διαψεύδεται από την πραγματικότητα ενός πολέμου που έχει πλήξει επίσης νοσοκομεία, ερευνητικά κέντρα και κατοικημένες περιοχές. Αυτή είναι η πόλη που διασχίζουν καθημερινά οι οδηγοί ταξί: μια πρωτεύουσα όπου το τίμημα των αποφάσεων της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ πληρώνεται, για άλλη μια φορά, από τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.
Το κοινό αίσθημα εγκατάλειψης, οργής και αγανάκτησης μεγαλώνει μεταξύ των οδηγών ταξί. Όχι μόνο για την υλική καταστροφή, αλλά και για την αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν επιβάλει μια λογική συλλογικής τιμωρίας στον πληθυσμό. Για πολλούς οδηγούς, το τιμόνι έχει γίνει το τελευταίο οικονομικό καταφύγιο σε μια πόλη όπου τα πάντα είναι αβέβαια. Πηγαίνουν στη δουλειά χωρίς να ξέρουν αν θα υπάρχουν πελάτες, αν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους ή αν μια νέα έκρηξη θα κλείσει έναν άλλο δρόμο ή θα εξαφανίσει μια άλλη γειτονιά.
Στην πρωτεύουσα του Ιράν, οι οδηγοί ταξί εξακολουθούν να οδηγούν. Αλλά δεν μεταφέρουν πια μόνο επιβάτες. Κουβαλούν το βάρος ενός πολέμου που επιβλήθηκε έξωθεν, τον φόβο των βομβαρδισμών και την οργή όσων αισθάνονται ότι, για άλλη μια φορά, οι ισχυροί αποφασίζουν και οι εργαζόμενοι πληρώνουν.
